FARREGAT | EIGENLIJK VAN ALLES WAT !!! | AALSMEER !!! | Onze reis in India !!! | NICK EN LEONIE... | LUCAS ELVIRA, EN ELISE..! | De kinderen van Esther en Jeroen, Mirjam en Hans Martin. | MIJN HOBBY SCHILDEREN, DE J.A.K.E.' S | BELGIE | Onze honden, | GASTENBOEK | Tessia en Danny in Brazilië!! | De C1000 van Roald Koster | "VERRE VRIENDEN'' | Venezuela | NAMIBIE | Het laatste Bloemencorso | Pramenrace 2009 | Sinterklaas. | Kerstfeest 2009 | E-mailformulier | Vogels | Weide bloemen | Insekten | Boerderij dieren | Watervogels | Kikkers en reigers. | Bloemen | Landschappen | Huisdieren | Nog meer. | Zwanen en ganzen. | Paarden | Puppy's van net 6 weken, die worden opgevoed voor blinde geleidehond! | Wil en Dirk Boomhouwer - Canada | Harry Velleman - Australië | Pieter Eveleens - Australië | Els en Paul Terlouw - Californië | Wiet en Joyce Lanser - Canada | Dik Keessen | Jan en Hennie Eveleens - Spanje / Duitsland | Renus Tichelaar | De eerste weken bij de fokster in Deurne. | Bezoek in Deurne, en het afhalen van de pup. | Ons nieuwe puppy tot 12 maanden..! | Balou 2 maanden | 3 maanden al weer. | Balou is 4 maanden | Balou is 5 maanden. | Balou is 6 maanden | Balou is 7 maanden. | Balou is 8 maanden. | kinderpramenrace | Pramenrace 2010 2 | Pramenrace 2010 1 | Pramenrace 2010 3 | Pramenrace 4 | Nieuwe pagina 58

Wiet Lanser ( Canada ) schrijft mij voor deze site;

Hier is een gedicht dat ik jaren geleden eens toe gestuurd kreeg uit Holland, en het was geloof ik geschreven door Jos Brink. Ik denk dat vele Aalsmeerders ( Nederlanders ), die de wereld zijn ingetrokken ook zo denken, zoals de schrijver het voelt!

 

                                                  DE  WOND  DIE  HOLLAND  HEET...

                                            Amerikanen zeggen, ach een handvol slijk,

                                            Net groot genoeg om in een dag doorheen te hollen.

                                            Ze weten wel van wooden shoes, de tulpen bollen,

                                            En dan Hans Brinkers, met zijn vinger in de dijk.

                                            Maar er is meer voor mij, want ik ben geen toerist,

                                            Ik ken de sloten, waar ik vroeger met mijn vriendjes heb gevist.

                                            En op een zondagmiddag roeien,

                                            Ik ken de weilanden met de koeien,

                                            Die staan te grazen tot hun middel in de mist.

                                            Dit is mijn plek - dat is mijn stek,

                                            Dat is mijn grond,

                                            Dat is de wond.

                                            Die wel niet dodelijk zal wezen,

                                            Maar ik heb er altijd bij gehoord.

                                            Al blaast de wind mij verder voort,

                                            Ik weet...,

                                            De wond die Holland heet,

                                            Zal nooit genezen,

                                            Het is van jou, de derde Dinsdag in September,

                                            De gouden koets, de goudse kaas, en vijf December.

                                            Een orgelman, een paardenmarkt, en haring kar.

                                            En er is meer, veel meer, wat je van binnen raakt.

                                            Een zolder schuit, een watertoren,

                                            En die vervelende folklore.

                                            Maar niemand anders weet, hoe snert met klapstuk smaakt.

                                            Dat is mijn aard - mijn huis - mijn haard - mijn kindertijd.

                                            Mijn veiligheid, en dikwijls kon mij dat niets schelen,

                                            Maar krijg ik straks een envelop, met rechts de Koningin er op,

                                            Weet ik de wond, die Holland heet, zal nooit meer helen.....

                                            Zo onbelangrijk, Nederland, niet noemenswaard,

                                            Een hand vol steden, en twee handen vol met dorpen,

                                            Die achteloos in zand en modder zijn geworpen,

                                            Je kunt het amper vinden op de wereld kaart.

                                            Maar er is meer, per slot kom ik er zelf vandaan!

                                            Ik heb de molens in een lange rij bij Kinderdijk zien staan.

                                            Ik heb er in het gras gelegen,

                                            Ik ken de polders in de regen.

                                            Dat is mijn land - mijn klei - mijn pand - mijn grijze lucht.

                                            En als ik vlucht, dan zal dat nooit in mij verdwijnen.

                                            Als iemand het Wilhelmus fluit,

                                            Dan breekt het koude zweet mij uit.

                                            Weet ik de wond die Holland heet, zal blijven schrijnen!!!

         

                                                                                                   

                                                            Wiet stuurde mij deze foto's op.   

                                                                                 en schreef hierbij;   

                                                        Ons huis en kleermakerij. Nu afgebroken helaas.....,

                                                        vele  herinneringen gaan terug in mijn gedachten.

                                                   

 

 

 

 

                                                                             Huis in Canada...

                                                  

 

 

 

 

 Op deze foto zie je, links mijn vroew joyce, dan Louis Amstrong, dan Roel den Daas, en dan Wiet Lanser.

                                                                      Deze foto is van ongeveer 1935...                    

                                                  

 

 

 

 

                                                                      Duitsers terug naar Duitsland.

                                                                 5 jaren van ons leven naar de kloten...

                                                  

 

 

 

 

Nog in leven - Jan Buis trompet. Achter hem - Wiet Lanser drum, en Roel den Daas, heeft al jaren last van Altzheimer. Iedereen is nu overleden, zo ook Guurt Dobber, en Frans de Bies.

                                                                                 Foto is van 1942...

                                                  

                                                 E-mail adres van Wiet         llanser@telus.net

                                                                                        

 

        

HOME

Laatste wijziging op: 05-10-2008 20:48